Ereprijs voor Pijnackerse satellietbouwers

Druk in overleg

De vier scholieren van het Stanislas Pijnacker hebben uiteindelijk niet de eerste plaats veroverd in de internationale Cansat Competitie. Maar Jesse, Tim, Niels en Rens kregen wel de zogeheten honoursprijs voor hun uitzonderlijke prestatie.

In 2018 begonnen zij al met bouwen, met Project Beta als teamnaam. Dit was de tweede keer dat het team meedeed aan de competitie en volgend jaar gaan ze waarschijnlijk meedoen aan een wedstrijd raket bouwen. Met andere woorden, ruimtevaart zit deze jongens in het bloed.

Moeder en baby’s

In april deden ze mee aan de landelijke finale. De raket met hun satelliet aan boord ontplofte tijdens de lancering. Maar ze wonnen alsnog, door hun veerkrachtige teamwork en hun unieke concept van een ‘moedersatelliet’ die twee kleinere satellieten lanceert. Ieder van deze babysats kan een individuele missie vervullen en apart testdata verzamelen.

In de laatste week van juni was het zover en reisden zij af naar Bologna voor de internationale finale, van maandag tot vrijdag. Niels: “Op maandag werd een openingsceremonie gehouden. Op dinsdag gaven we een besloten presentatie, met een uiteenzetting van onze missie.”

Vreselijke hitte

Op woensdag was de grote dag van de lancering. Niels: “Ditmaal werkte de raket naar behoren. Maar al snel bleek dat de radioverbinding met de moedersat en beide babysats erg mager was. Dit kwam deels door de kokende hitte. Het was 45 graden buiten. Daar had de elektronica moeite mee. En wij hadden er zelf ook wel moeite mee.”

“De babysats vonden we vrij snel. Van de ene deed de GPS het nog en toen we die eenmaal hadden, konden we de piepende buzzer van de ander horen. Maar de moedersat was veel verderop geland. We hebben urenlang door een graanveld geploeterd om die te zoeken. Uiteindelijk vond team Finland hem.”

Beperkte resultaten

Bij het uitlezen van de data bleek dat de resultaten beperkt waren. Rens: “De combinatie van hitte en slechte verbinding heeft elke satelliet anders aangetast, maar het resultaat was hetzelfde. De data was corrupt of verminderd bruikbaar. Beter dan niks, maar niet ideaal.”

Op donderdag volgde de eindpresentatie. Hierbij kampte Project Beta opnieuw met tegenslag. Niels: “De tijden werden op het laatste moment aangepast. Onze presentatie werd verschoven naar hetzelfde moment dat de aankondiging gemaakt werd. Met andere woorden, onmiddellijk. Dat was niet leuk.”

“Uiteindelijk konden we hierdoor minder voorbereiden, waardoor de vragenronde heel erg tegenviel. Ze wilden weten hoe we omgaan met verschillende variaties in de data. Als één van de sats heel andere data oppikt dan de anderen, wat houdt dat dan in? Daarop zijn verschillende antwoorden mogelijk en daar struikelden we best wel over.”

Eindbeoordeling

Gelukkig werd de plotselinge tijdsverschuiving meegewogen in de eindbeoordeling. Het viertal heeft enorm veel tijd in hun satelliet gestoken, aanzienlijk meer tijd dan veel andere teams. Dit woog voor de jury ook sterk mee in de eindbeoordeling: eigenlijk was dit een enorm ambitieus project waar meer dan een jaar voor nodig was.

Niels: “De honoursprijs is voor zover wij weten niet eerder uitgereikt. Hij is bedoeld voor een team dat uitzonderlijk presteert op een gebied dat niet in de eindscore wordt meegewogen en meerwaarde heeft voor de ruimtevaart.” Dat is hoge lof van deskundigen op het gebied.

Na veilig thuisgekomen te zijn is het viertal alweer op zoek naar de volgende uitdaging. Niels: “Volgende keer bouwen we een raket. Werken met explosieve materialen, wie wil dat nou niet?”

Op zoek in een graanveld naar een satelliet zo groot als een blikje
Hebbes! Een van de drie…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *